افق سوسیالیسم

زن ستیزی در جامعه طبقاتی

arash1980 — Mon, 09 Mar 2009 10:32:25 GMT

زن ستیزی در جامعه طبقاتی

حامد سعیدی

زن ستیزی در اشکال مختلف آن، چنان عیان و آشکار است و زنان در جامعه طبقاتی آنچنان عریان و خشن مورد ستم قرار میگیرند، که شناخت ریشه های این ستمگری را به یک نیاز و ضرورت پیشبرد مبارزه علیه این ستمگری ها تبدیل کرده است.

ستم و آپارتاید جنسی یکی از پایدارترین ستم ها در طول تاریخ جوامع بشری بوده است. سهم زنان از خانواده گرفته تا عرصه های مختلف حیات اجتماعی جز رنج و بی حقوقی، خشونت و تبغیض جنسی و طبقاتی چیزی نبوده است. برتری مرد بر زن در محیط خانواده زنان را در موقعیت فرودستی قرار داده است. خشونت، تحقیر، آزار و بی حرمتی هر روزه زنان توسط افراد خانواده و جامعه در اشکال گوناگونش، تحمیل قوانین ضد انسانی و ارتجاع مذهبی، راندن زنان به کنج آشپزخانه و کار خانگی، تحمیل خودکشی و خود سوزی، خرید و فروش زنان توسط مافیاهای سرمایه جهت رونق بازار سرمایه داری، اعمال تبعیض بر زنان در محیط های کار، رواج تن فروشی، تنها نمودهایی از موقعیت فرودست زنان در جامعه سرمایه داری است. تنوع و گستردگی زن ستیزی چنان در سطح جامعه نهادینه و قانونی شده است، که برای پایان دادن به این ستم کشی و بربریت حاکم بر زنان باید ریشه‌ های این ناعدالیت ها و نابرابری ها را شناخت.

واقعیت این است که ستم بر زنان به انحاء متنوعش همزاد و همپا با شکل گیری جامعه طبقاتی بوده است. چرا که در جوامع اولیه نه تنها زنان مورد ستم قرار نمی گرفتند، بلکه زن و مرد از همه لحاظ برابر بوده و در زندگی روزمره خود مورد هیچ نوع ستمی قرار نمی گرفتند. اما از آنجا که با تغییر و تحولات زندگی بشریت و تغییر مناسبات تولیدی و اقتصادی جامعه، که افزایش تولید در جامعه و تقسیم کار بر اساس مناسبات اقتصادی را به همراه داشته، زنان را در اسارت مرد قرار داده است. تشکیل خانواده از بدو جامعه طبقاتی بر اساس نیاز اقتصادی و تقسیم کاری که سیستم طبقاتی وضع کرده بود، شکل گرفت. مالکیت خصوصی که اساس و بنیاد سیستم طبقاتی است، قوانین مرد سالاری هم تابع همین سیستم طبقاتی، زنان را هم به بخشی از مایملک مرد تبدیل کرد. تقسیم کار اجتماعی و تبدیل جامعه به دو طبقه اصلی همراه با عدم حضور زنان در کار بيرون از خانه و عرصه توليد اجتماعي، آنان را مجبور به تبعیت از مرد خانواده و تن دادن و قبول فرودستی خود کرد، یعنی نبود استقلال اقتصادی و متکی بودن به مرد خانه او را ناچار به بردگی می کند، که چنین وضعی بر اساس یک نیاز کاملا اقتصادی و معیشتی می باشد، یعنی قوانین مردسالاری و زن ستیزی سیر پیشروی مناسبات تولیدی جامعه طبقاتی بوده است.

اطلاعیه کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

arash1980 — Sun, 28 Dec 2008 09:30:18 GMT

در مورد موج تازه دستگیری فعالین کارگری

در روزهای اخیر رژیم جمهوری اسلامی موج تازه ای از دستگیری فعالین کارگری را آغاز نموده است. ماموران لباس شخصی رژیم روز شنبه 7 دی ماه، "ابراهیم مددی"، نایب رئیس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه را هنگام مراجعه به اداره کار منطقه شمال تهران بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کردند. روز چهارشنبه 4 دی ماه ماموران امنیتی و لباس شخصی‌ها به منزل "پدرام نصرالهی" فعال کارگری و عضو کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری و نیز عضو شورای زنان، یورش برده و وی را دستگیر و بازداشت کردند. روز دوشنبه 2 دی ماه، دو تن از فعالان کارگری، "بیژن امیری" و "محسن حکیمی" توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده و هم اکنون در زندان اوین بسر می برند. در همین روزها 5 تن از فعالین سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه به دادگاه احضار شدند، و اینها همه در شرایطی است که افشین شمس و منصور اسانلو از چهره های شناخته شده جنبش کارگری ایران هنوز در زندان بسر می برند.

رژیم جمهوری اسلامی که از رشد نسبی مبارزات و اعتصابات کارگری در ماههای اخیر به هراس افتاده و از تلاش و نقش محسوس فعالین کارگری در سازماندهی این مبارزات بخوبی آگاه است می خواهد با موج بگیر و ببند فعالین کارگری، جنبش کارگری ایران را مرعوب کند. رژیم جمهوری اسلامی که با سقوط شتابان قیمت نفت و تعمیق بحران اقتصادی و سیاسی ناشی از آن در شرایط محاصره اقتصادی دست بگریبان است، در موقعیت کنونی رمز ادامه حیات و بقاء خود را قبل از هر چیز در سرکوب جنبش های اجتماعی و در مرحله اول سرکوب و به رکود کشاندن جنبش کارگری ایران می بیند. رژیم جمهوری اسلامی که به جایگاه و اهمیت مبارزات طبقه کارگر ایران در تغییر فضای سیاسی جامعه واقف است می خواهد با دستگیری و زندانی کردن فعالین و پیشروان کارگری که امر ساز ماندهی مبارزات کارگران و کمک به ایجاد تشکل های طبقاتی و توده ای کارگران را در اولویت کار و تلاشهای خود قرار داده اند از جنبش کارگری ایران زهر چشم بگیرد.

در چنین شرایطی نیاز حیاتی به مقابله با سیاست ضد کارگری رژیم ایجاب می کند که همه تشکل ها و نهادهای موجود کارگری در ایران، فعالین و پیشروان بخشهای مختلف جنبش کارگری علیرغم هر اختلافی که با همدیگر دارند مبارزه متحدانه ای را برای آزادی بدون قید و شرط فعالین کارگری آغاز کنند. اختلافات موجود در میان تشکل ها و نهادهای کارگری نباید هیچ خللی در صف طبقاتی مبارزات کارگران ایجاد کند. باید با ایجاد همبستگی طبقاتی و گسترش اعتراضات خود علیه سیاست تعقیب و بگیر و ببند فعالین کارگری، بار دیگر تعرض وحشیانه رژیم به جنبش کارگری ایران را با شکست روبرو سازیم.

کمیته مرکزی حزب کمونیست ایران

7 دی 1387

27 دسامبر 2008

جنبش دانشجویی، افق و چشم انداز

arash1980 — Fri, 10 Oct 2008 07:57:18 GMT

جنبش دانشجویی، افق و چشم انداز

حامد سعیدی

کوتاه در باب عروج جنبش چپ دانشجویی

جنبش دانشجویی که در نیم قرن اخیر یکی از جنبشهای پیشتازو رادیکال اجتماعی بوده است اکنون و بعد از طی کردن فراز و نشیبهای فراوانی وارد دوره مهمی از مبارزات اجتماعی در فضای سیاسی ایران شده است. گرایش چپ و سوسیالیستی جنبش دانشجویی در این مقطع از مبارزه سیاسی، خود از یک طرف نتیجه برآمد مبارزات طبقاتی و پیشروی جنبش کارگری و از طرف دیگر نتیجه بن بست استراتژیک دفتر تحکیم وحدت و جریانات رفراندوم طلب سکولار بوده است. در دوران حاکمیت رژیم شاه، دانشگاه‌های ایران همیشه مرکز فعالیت های فکری و سیاسی چپ بوده است و اکثر رهبران و چهره‌های شناخته شده تاریخ چپ ایران از دل دانشگاه بیرون آمده‌اند. از طرفی دیگر به موازات حضور فعالین چپ در دانشگاه، همواره گرایشات دیگری از جمله انجمن‌های اسلامی، لیبرالها و غیره که هر کدام برای کنترل و تحمیق جنبش دانشجویی، و تضعیف گرایش چپ در دانشگاه تلاش کرده اند در درون دانشگاه فعالیت داشته اند. لیبرالها‌ در تقابل با مارکسیسم همیشه در تلاش بوده‌اند که خود را به عنوان بهترین آلترناتیو به جامعه معرفی کنند، اما ناکارایی استراتژی و سیاسیت هایشان در مقاطع تاریخی مختلف، این شانس را از آنها گرفته است. از طرفی دیگر تاسیس نخستین انجمن اسلامی دانشجویان در دانشگاه تهران نیز پیش از هر هدفی، رویکردی فرهنگی در ستیز با مارکسیسم داشت. رژیم اسلامی سرمایه، بعد از سرکوب خونین انقلاب 57 و با تصفیه دانشگاهها از فعالین چپ و سوسیالیست (انقلاب فرهنگی)، سعی در ریشه کن کردن فعالین سوسیالیست از جامعه و دانشگاه را داشت. اگرچه این سرکوب شدید، جنبش چپ دانشجویی را برای یک دوره با رکود روبرو ساخت، اما رشد مبارزات طبقاتی و کارگری که ریشه در تضاد طبقاتی نظام سرمایه‌داری دارد فضای سرکوب و اختناق را تا حدودی شکست و امکان رشد دوباره جنبش چپ و سوسیالیستی را در دانشگاهها نیز فراهم آورد. در دهه 70 شرایط و فضای سیاسی جامعه، جنبش دانشجویان را در موقعیتی قرار داد تا از شکل فعلی خود خارج شده و با شرایط جدید خود را وفق دهند. بدین سان دفتر تحکیم وحدت به عنوان ستاد مرکزی انجمن‌های اسلامی دانشجویان، شکل سلول‌های تن فرسوده‌ای به نام اصلاح طلبی را به خود گرفتند تا برای مدتی کوتاه بار به آزمون گذاشتن پروژه های اصلاحات بر دوش دانشگاه قرار گیرد...بقیه در ادامه مطلب

بیانیه دانشجویان سوسیالیست به مناسبت اول مهر و آغاز سال تحصیلی جدید

arash1980 — Mon, 22 Sep 2008 09:44:18 GMT

بیانیه دانشجویان سوسیالیست به مناسبت اول مهر و آغاز سال

تحصیلی جدید

حوادث چند سال اخیر به روشنی نشان داده است که جوانان معضل استراتژیک رژیم حاکم هستند و رژیم حاکم مانع نخستین نسل جوان در مسیر نیل به سعادت و بهروزی فردی و اجتماعی است . رژیم حاکم پیوستن به خیل عظیم بیکاران را به آینده محتوم بخش عمده جوانان تبدیل کرده است . آنها را در منگنه زندگی جهنمی در " حال " و ابهام و سرگردانی در " آینده " گرفتار آورده است . اعتیاد ، خود کشی ، تن فروشی ، تکدی گری ... واسطه هایی هستند که این حال را در چارچوب مناسبات سرمایه دارانه نامتعارف و خود- ویژه رژیم اسلامی به آن آینده پیوند می زنند . خانواده های این جوانان که غالبا متعلق به اقشار کارگر و زحمتکش جامعه هستند در چنبره فلاکت تمام عیار اقتصادی - که در ماههای اخیر به اوج خود رسیده است - گرفتار آمده اند . در عرصه سیاسی در چند ماه اخیر با سرکوب و تعرض گسترده حاکمیت و بالا رفتن آمار بازداشتها ، تعداد جلسات بی دادگاهها و اعدامیها و فشار فزاینده بر فعالین سیاسی و اجتماعی مواجه بوده ایم . در حیطه اجتماعی رژیم با طرحهای موسوم به " امنیت اجتماعی " و " مقابله با اراذل و اوباش " مستقیما جوانان را به عنوان نخستین قربانیان و متهمان نشانه گرفته است . در عرصه فرهنگی و در قرن بیست و یکم و در یک مورد واقعا کم سابقه ، هنوز مطالعه آزاد ، معاشرت و و دوستی با جنس مخالف ، هنرورزی و هنردوستی ، ورزش کردن و حتی انتخاب آزادانه خوردنیها و نوشیدنیها و به طور خلاصه بهره بردن از یک زندگی و مدنیت عرفی و نرمال ممنوع و یا نیمه ممنوع است و باید در خفا دنبال شود . آپارتاید جنسی وسیع و سیستماتیک ، زن را در معرض تبدیل به عضو درجه سوم و چهارم جامعه قرار داده است . این تصویری فشرده از زندگی جوانان در بطن مناسبات سرمایه دارانه موجود در یک کشور توسعه نیافته و جهان سومی است . سرمایه داری اسلامی - ایرانی حاکم جیب جوان و خانواده اش را خالی می کند و ستون از زیر سقف معیشت آنها می کشد ، در جامعه از او با باتوم " امنیت " استقبال می کند ، در تلاش برای تبدیل نیمی از آنان به برده جنسی است و آنان را در باتلاقی از شیزو فرنی فرهنگی غوطه ور ساخته است . >>>بقیه در ادامه مطلب

چپ و مذهب چند مقاله از مجله آرش

arash1980 — Sat, 13 Sep 2008 18:43:46 GMT

1- رويارويی سوسياليسم و مذهب از کجا بر می خيزد؟
محمد رضا شالگونی

2- مارکسيسم و مذهب:چالشِ يزدان شناسيِ آزاديبخش
ميشل لووی Michael Lowy
ترجمه‌يِ حسن مرتضوی

3- پاسخ‌های آرامش دوستدار به پرسش‌های مجله‌ی آرش

4- دوازده پرسش آرش از هايده مغيثی

5- مذهب و سياست در عصر معاصر از ديدگاه ماركسيستی
ژيلبر آشکار
برگردان، بهمن عفيف و محمد حق‌شناس

6- پاسخ‌های ابولحسن بنی صدر به پرسش‌های دهگانه

7- اسلام سياسی در خدمت امپرياليسم!
نوشنه ی: سمير امين
ترجمه: ح. رياحی

8- گفت‌و‌گوی آرش با يوسفيِ اشکوری

9- مارکسيست‌ها و مذهب، ديروز و امروز
ژيلبر آشکار
ترجمه از فرانسه : حميد محوی

10- دوازده پرسش از ناصر کاخساز

11- مقدمه‌ی ويراستارانِ مانتلی ريويو
برگردان: محمد حق‌شناس

12- چپ و مذهب
كُرنل وست Cornel West
برگردان: کيوان سلطانی

13- تعرض مقدس و عقب نشينی سكولار
سعيد رهنما

14- قرآن همچون يک قصه
مهدی استعدادی شاد

15- اسلام : نشانه‌ی زوال سرمايه‌داری
ترجمه از فرانسه: حميد محوی

16- دوازده پرسش از حميد دباشی

17- رونق دکه ی دين
نوبرت بولتز
ترجمه: مهدی استعدادی شاد

18- اسلام، اسلامگرائی وغرب
نوشتهی : اعجازاحمد
برگردان: ح. رياحی

19- مارکس، جهاني‌شدن و منطق سرمايه
احمد سمايی

کلوچه هايی از خاک

arash1980 — Sun, 10 Aug 2008 09:42:18 GMT

کلوچه هايی از خاک

http://www.roshangari.net/

حالا همه جا بهتر است از ,وطن,

در سيته سوليل، يکی از فقيرترين زاغه نشين های پورت او پرنس[پايتخت هائيتی]، توليد غذا از گ ل به وسيله اصلی کسب درآمد تبديل شده است. در نظر اول تصور می کنيد با شکوفايی صنعت سفالگری روبرو شده ايد. زنان در يک حياط انباشته از غبار، خاک و آب را قاطی کرده و آنرا به صدها بشقاب کوچک تبديل ميکنند و زير آفتاب کارائيب ميگذارند تا سفت شود.

هنردستها ابتدايی و محصول نهايی ناصاف است. ولی مشتريان اهميتی نمی دهند. بشقاب ها برای اين نيستند که غذا را در خود جای دهند، خود غذا هستند. اسم شان,کلوچه گ لی , است، ترد و آنطور که از صدای شان ميشود فهميد پر از شن و ماسه هستند. سال ها بود که زنهای فقيری که آبستن بودند از طريق خوردن آنها کلسيم خود را تامين می کردند، هرچند اين امر از نظر پزشکی ثابت نشده و خوردن گل متضمن خطراست. ولی حالا کلوچه ها به غذای اصلی بخش بزرگی از خانواده ها تبديل شده است. اين به خاطر طعم يا مغذی بودن آن نيست، علتش اين است که از هرچيز ديگر ارزان تر بوده و خوردن آن بطور فزاينده به تنها راه ممکن برای پر کردن شکم تبديل ميشود، کمی نمک و مارگارين نمی تواند مزه چيزی را که در اساس لجن است تغيير دهد و گاردين ميتواند تضمين کند که طعم آن در دهان ميماند.
ماری کارمل باپتيست زن 35 ساله ای که اين نوع ,کلوچه, ها را درست می کند، ميلی به بازار گرمی نداشت. او در حاليکه به جنس هايش که روی زمين رديف شده بود نگاه ميکرد گفت: ,اينها جلوی گرسنگی را می گيرند. وقتی مجبور باشی آن را ميخوری....بقیه در ادامه مطلب,

جمعی از فعالین کارگری (jafk)

arash1980 — Fri, 18 Jul 2008 08:54:18 GMT

طرح تحول بزرگ اقتصادی دولت چه به سر ما خواهد آورد؟

این روزها رئیس جمهور اسلامی در هر فرصتی از طرح تحول بزرگ اقتصادی می گوید. به قول خودشان می خواهند یك بسته كامل اقتصادی را در مقابل جامعه باز كنند. این یك ”بسته پیشنهادی“ نیست بلكه اجباری است. آش كشك خاله است. این بسته قرار است یارانه و گمرك و بانك و بیمه را هماهنگ كند به نحوی كه سودهای كلان و نرخ رشد بالای اقتصادی برای نظام سرمایه داری در ایران و سرمایه گذاران خارجی تامین شود. در واقع, این ”بسته اجباری“ فقط دستپخت حكومت اسلامی نیست بلكه در چارچوب همان طرح های اقتصادی است كه صندوق بین المللی پول و بانك جهانی به كشورهای مختلف دیكته كرده اند و اجرای موثرشان شرط پذیرفته شدن در سازمان تجارت جهانی است. اگر می خواهید نتایج عملی این بسته را برای توده های مردم, برای كارگران و زحمتكشان جامعه ببینید كافیست نگاهی به وضعیت فلاكتبار و وخیم شمار زیادی از كشورهای آفریقا و آسیا و آمریكای جنوبی بیندازید. همین چند روز پیش بود كه رهبر جدید كوبا, رائول كاسترو به مردم آن كشور ”مژده“ داد: ”باید منتظر رسیدن روزهایی سخت باشید.“ بله, ظاهرا در كوبا هم آش كشك خاله را بار كرده اند.

اما فرق دولت سرمایه دار در ایران اینست كه از در راه بودن سختی ها حرف نمی زند. بر عكس, طرح ریاضت كشی اقتصادی و تشدید فشار بر مردم را با عباراتی چون ”رفاه بیشتر برای قشرهای محروم“ و ”چشیدن طعم شیرین نعمات بیشتر از طرف مردم“ معرفی می كند. در اینجا منحصرا به بخش ”هدفمند كردن یارانه ها“ در این بسته اجباری می پردازیم. این عبارتی است كه دولت سرمایه دار برای حذف یارانه ها به كار می برد. این كار را با حذف یارانه مواد سوختی شروع كرده اند و طی چندین ماهی كه از این كار می گذرد, همه مردم (به ویژه كارگران و قشرهای پایینی جامعه) تاثیراتش را به شكل گرانی بیشتر و تورم بیسابقه, و فاصله هر چه بیشتر دخل از خرج, با پوست و گوشت خود احساس كرده اند. اگر یادتان باشد قبل از به اجرا گذاشتن طرح سهمیه بندی بنزین و حذف یارانه مواد سوختی, رئیس جمهور اسلامی و اقتصاددانان حكومتی ادعا می كردند كه این طرح برای رفع بیعدالتی های اقتصادی است. می گفتند كه می خواهند یارانه ناعادلانه ای كه از طریق عرضه بنزین ارزان به پولدارهای جامعه كه هر یك چند خودرو دارند داده می شود را حذف كنند. می گفتند كه با این كار مشكل ترافیك و آلودگی هوا در شهرهای بزرگ تا حد زیادی بر طرف خواهد شد. می گفتند كه مبالغ صرفه جویی شده از حذف یارانه و سهمیه بندی مواد سوختی را صرف قشرهای محروم خواهند كرد. باز هم اگر یادتان باشد, وقتی كه صحبت از گران كردن بنزین (از 80 تومان به 100 تومان) بود همین رئیس جمهور در تلویزیون ظاهر شد و صاف صاف در چشم مردم نگاه كرد و گفت: من با بالا بردن قیمت بنزین مخالف بودم و نمی خواستم به مردم فشار بیاید! ولی كمی بعد از اجرای طرح سهمیه بندی كه با گران شدن بنزین سهمیه ای (و البته عرضه سازمان یافته بنزین آزاد!) همراه بود, او بار دیگر به حرف آمد و گفت: همه كه می بینیم بنزین عملا لیتری 400 تومان شده است!! طوری این حرف را می زد انگار شخص خودش و طرح های اقتصادی حكومت اسلامی هیچ نقشی در این 4 برابر شدن یكشبه قیمت بنزین نداشته است. انگار كاری است كه ناخواسته و خودبخودی انجام گرفته و در موردش كاری هم نمی شود انجام داد. نتیجه فوری این اقدام عامدانه اقتصادی, جهش تورم و گرانی اوج یابنده و ادامه داری بود كه امروز شاهدش هستیم. نه خیابان ها خلوت شد. نه مشكل ترافیك و آلودگی هوای شهرهای بزرگ حل شد. نه عدالت اقتصادی برقرار شد. نه خودروهای قشر ممتاز و فوق مرفه سرمایه داران حكومتی و شریك حكومت از حركت افتاد و در گاراژ ماند...بقیه در ادامه مطلب

بیانیه دانشجویان سوسیالیست

arash1980 — Sat, 21 Jun 2008 10:04:37 GMT

بیانیه دانشجویان سوسیالیست پیرامون وضعیت کنونی

جنبش دانشجویی و مباحثات اخیر در چپ دانشجویی

1 )

اتفاقات آذرماه سال گذشته و ضربه گسترده نیروهای امنیتی نتایج متناقضی را برای چپ دانشجویی به بار آورده است :از یکسو این ضربات به ضربه خوردن و عقب نشینی ملموس چپ ( به طور مشخص در تهران ( منجر شده است و از سویی دیگر با آشکار نمودن بخشی از پتانسیلهای گسترده اما نهفته چپ ( به ویژه در شهرستانها ) نشان داد که بستر و زمینه عینی برای تفکر و جنبش سوسیالیستی در ایران فراهم شده است که جلوه هایی از آن را می توان در اعلام موجودیت محافل و کانونهای چپ در مراکز دانشجویی و بین فعالین اجتماعی در شهرستانها مشاهده نمود . این نتیج متناقض به ایجاد نوعی ناموزونی ، پراکندگی و آشفتگی در کلیت حرکت نسل جدید چپ در ایران منجر شده است . دستاوردهای دموکراتیکی که چپ ظرف مدت نسبتا کوتاهی به حکومت تحمیل نموده بود از دست رفته است و این مهمترین بعد عقب نشینی ناشی از ضربه آذر ماه سال گذشته و محتوای اصلی آن است .

گیجی و سر در گمی موجود بین فعالین چپ در تهران ( که خواه ناخواه بمثابه راس و سر هر جریانی شناخته می شوند و سابقه بیشتری دارند ) و پرانرژی ولی نوپا بودن چپ در شهرستانها ( به همراه کم تجربگی ای که همزاد هر حرکت نوپایی است ) و فقدان مکانیزم جاافتاده و شناخته شده ای برای تاثیر گذاری این دو بخش بر هم از بروزات چنین ناموزونی است . به هر حال دستیابی به تحلیل جامع ، منسجم و روشنی ازکارنامه و تجربه چند سال گذشته چپ ( به طور مشخص در تهران ) و علل عقب نشینی تحمیل شده که خطوط اصلی چشم انداز استراتژیک آینده را نیز روشن خواهد ساخت از ملزومات آغاز دور جدیدی از فعالیت چپ ، کسب اعتماد توده دانشجو و به دست آوردن مجدد درجه ای از آزادیهای دموکراتیک است ...بقیه در ادامه مطلب

موضع دانشجویان سوسیالیست دانشگاه آزاد تبریز در قبال حق خلق‌ها در تعیین سرنوشت خویش

arash1980 — Wed, 11 Jun 2008 09:45:18 GMT

موضع دانشجویان سوسیالیست دانشگاه آزاد تبریز در قبال

حق خلق‌ها در تعیین سرنوشت خویش

کسی که حق خلق‌ها در تعیین سرنوشت خویش را انکار کند نه تنها یک سوسیالیست نیست، بلکه یک دموکرات نیز نمی‌تواند باشد. اکنون در آذربایجان فعالین «حرکت ملی آذربایجان» با روش‌های گوناگون خود را پیش‌رو در راه کسب این حق می‌دانند. این سوال مطرح می‌شود که آیا خواست چنین حقی از جانب فعالین حرکت ملی مشروع است؟
کسی که خود را پیگیر حق و حقوق ملی خلق‌های تحت ستم می‌داند، حق ندارد و نمی‌تواند ستم بر یک خلق را انکار نماید! زیرا در این صورت او نه برای رهایی ملی خلق‌ها، که برای کسب سلطه بر سایر خلق‌ها تلاش می‌کند. کسانی که خود را مخالف ستم ملی می دانند در آنادولی حامی سرسخت دولت ترکیه هستند، دولتی که نه تنها حقوق ملی ۲۰ میلیون کرد ساکن آنادولی بلکه وجود ۲۰ میلیون انسان را انکار می‌کند و هر روزه از تمامی تریبون‌های رسمی و غیر رسمی فاشیستی‌ترین مواضع تحقیرآمیز علیه خلق کرد را اتخاذ می‌کند. هرگونه اعتراض مدنی و بر حق مبارزان حقوق ملی را به نظامی‌ترین شکل ممکن پاسخ می‌دهد. فعالین حرکت ملی نه تنها به مواضع فاشیستی دولت ترکیه اعتراض نمی‌کنند بلکه مبارزان رهایی ملی خلق کرد را تروریست می‌نامند. زیرا ملی‌گرایی این‌ها بر اساس زبان «تورکی» است و استخوان‌های پوسیده ی جنایت‌کارانی مانند «چنگیزخان» و ...
کسی که خود را موظف به افشای جنایت علیه مردم آذری قاراباغ می‌داند، انکار نسل‌کشی میلیون‌ها ارمنی در شرق ترکیه را در آغاز قرن بیستم از اصول پایه‌ای خود می‌داند. هر گونه اقدام دموکراتیک جهت افشای این جنایت تاریخی را با ترور پاسخ می‌دهد. به یاد داشته باشیم ترور هرانت دینک، روزنامه‌نگار ارمنی تبار ترکیه در سال پیش را به خاطر تلاش برای مطرح کردن نسل‌کشی ارامنه توسط پان‌ترک‌ها. این چنین اشخاصی نه تنها نمی‌توانند مدافع مردم مظلوم قاراباغ باشند، بلکه خود در این جنایات شریکند. زیرا در دوران حکومت «ابولفضل ائل‌چی‌بی» (از پان‌ترک‌های معاصر و پدر معنوی حرکت ملی آذربایجان) در سال ۱۹۸۸ در کشتار ارامنه ی شهر «سومقاییت» نقش اصلی را داشتند و آتش جنگ قاراباغ را برافروختند و بعدها با تحریک احساسات ناسیونالیستی مردم هیزم به آتش جنگ خانمان‌سوز قاراباغ ریختند.
اعتراض به ستم ملی بر خلق آذربایجان از سوی پان‌ترک‌ها و فعالین حرکت ملی آذربایجان نه از سر مخالفت با اصل سلطه و ستم است که به خاطر این است که چرا «ناسیونالیست‌ها تورک» ما بر خلق‌ها سوار نیستند!
تنها با نفی سلطه است که می‌توان با سلطه بر خلق‌های تحت ستم مخالف بود.
از سوی دیگر شاهد رشد جریانی انحرافی در جنبش چپ هستیم که اعتراض علیه ستم ملی را ناسیونالیسم می‌نامد و انحراف از مسیر جنبش ضدسرمایه‌داری!٬ باید پرسید چگونه است که این جنبش که خود را سوسیالیست می‌نامد هیچ‌گاه علیه امپریالیسم موضع محکمی اتخاذ نمی‌کند؟ چگونه است که این جنبش تنها به اعتراض علیه ستم طبقاتی مهر تایید می‌زند و اعتراض به ستم علیه زن، ستم علیه خلق‌ها و درحالت کلی ستم علیه اقلیت‌ها را مجاز نمی‌شمارد؟
ما معتقدیم سوسیالیسم هر نوع ستم، استثمار و سلطه‌ای را نفی می‌کند و مبارزه با همه ی این‌ها را در گرو مبارزه با تک‌تک این ستم‌ها می‌داند، زیرا نمی‌توان ستم ملی را از ستم طبقاتی و ستم طبقاتی را از ستم بر زن به طور کلی جدا کرد و هم‌چنین نمی‌توان همه ی این ستم‌ها را یک کل فرض کرد زیرا هر ستم ویژگی‌های خاص خود را دارد در عین این‌که تمامی این ستم‌ها ویژگی‌های عمومی دارند.
نتیجه این که مبارزه علیه ستم ملی در گرو مبارزه با سلطه ی طبقاتی و برای سوسیالیسم است و مبارزه برای سوسیالیسم بدون مبارزه با ستم ملی امکان‌پذیر نمی‌باشد.

دانشجویان سوسیالیست دانشگاه آزاد تبریز

http://azadetabriz.blogfa.com/

طرح کشتار و شورش گرسنه ها

arash1980 — Tue, 27 May 2008 10:13:18 GMT

طرح کشتار و شورش گرسنه ها

برگرفته از: سایت روشنگری

در هائيتی همه طرح ها با ,موفقيت, به اجرا در آمد: بيش از ده سال ,شوک تراپی,، ربودن آريستيد و جايگزين کردن او با ,ماموران محلی,، ارسال سپاه سرکوب تحت عنوان ماموران صلح سازمان ملل، ,چپاندن, مقامات ,مطلوب, در دستگاه قدرت بعد از اينکه کلک های انتخاباتی موثر واقع نشد... اما نتيجه همه اين ,موفقيت, ها چه بود؟ در آمد 80 درصد مردم روزانه کمتر از دودلار است، در زاغه های پايتخت مردم به خوردن ,کلوچه کثيف, روی آوردند: گرده ,نانی, که با نمک، روغن و گل در زير آفتاب پخته ميشود، نخست وزير اکنون برکنار شده به انبوه گرسنگان خوش خبری داد:,راه حلی نيست,. هائيتی با مردمی غارت شده، گرسنه و ايدزده که طول عمر متوسط شان به 50 سال نمی رسد، پشت پرده سکوت رسانه ای از زيستن در قرن حاضر باز ماند،... تا ماه گذشته که گرسنگان آنرا به زور روی صحنه سياست جهان آوردند. شورش گرسنگان همانقدر پرزور است که تن شان رنجور. Reed Lindsay که همراه تيم اش برای تهيه گزارش از شورش به هائيتی سفر کرده بود، بعد از کيلومتری چنداز رفتن باز ماند. نتيجه، گزارش کوتاه زير از آب در آمد...بقیه در ادامه مطلب